Zo, da's lang geleden. Ik heb al heel lang niet meer zitten spuwen op een blog, maar na vandaag heb ik het weer nodig. Even een update van de afgelopen weken:
Het gaat goed! Ik heb een lekker gevoel na elke woensdag en ik leer steeds nieuwe dingen. Thomas die me gerust stelt als ik geen tops krijg, die me af en toe uit de les haalt met "Realiseer je je wel hoe goed dit gaat?" en wat onze stagementor allemaal voor dingen regelt en waar we bij mogen wonen (Een PWS-afspraak met een leerling, met H2 klassen naar een moderne dans repetitie bij Dance Works in Rotterdam, workshops regelen (binnenkort een Black-Gospel Workshop met alle H3 leerlingen!)). Ook heeft Thomas in de grote pauze het schoolkoor en heb ik het VMBO2 bandje waar de sfeer er goed in zit. 18 december gaan we optreden, dus komt dat zien!
Vandaag had ik perongeluk de trein een uur te vroeg genomen. Op de een of andere manier had ik er zin in vanochtend en kwam ik er tot de laatste minuut achter dat het geen 11 uur was, maar 10 uur. Ik ging maar alvast in de trein zitten zodat ik op het GSR nog wat beter mijn les kon voorbereiden (VMBO2 bandje, H3 (ze moeten een eigen gospel nummer schrijven) en een VMBO2 klasje (zij zijn bezig met een eigen rap schrijven en daarop beatboxen)). Tot dat ik van Thomas om 11.30 een bericht kreeg dat hij heel erg verlaat is omdat er een treinstoring was. Achja, prima, dacht ik. Ik loop richting de docentenkamer tot dat ik door een administratie mevrouw wordt geroepen: Anna ben je toch? De muziekstagiaire? Caroline belde net dat ze is verlaat door een treinstoring. Wil jij de lessen alvast beginnen?
Ehhhh. Dit gaat toch geen Kim en Kenza HDM2-tafereel worden? Even Caroline bellen.
"Jij kan het koor en het bandje wel tegelijk doen, H3 kan je ook wel alleen openen, ik kom er zo snel mogelijk aan." Goed. Ik doe het. De bel van de grote pauze ging, kloppend hart. Het koor kwam aanlopen, de pianist liep voor op "Ik hoor dat meneer Keijner is vertraagd dus ik neem het wel over!". Prima! Probleem 1 opgelost. VMBO 2 bandje komt er aan "Waar is mevrouw Grasmeijer?" Ehh vergadering! Kom we gaan meteen aan de slag!
Okee, dat ging best goed. We hadden een nieuwe bassist in het bandje die nog geen noot bas had gespeeld. Prima, geeft niet, leg ik wel uit. Maar toch moeilijk als de pianist en de 3 zangeresjes en de gitarist ook best wat hulp kan gebruiken en er niemand is om je even te helpen. Ik stond echt te werken als een gek. "Een F! Eerste snaar 1e fredje voor de bas! Goooooo teeelll it on the mouhountain probeer boven me uit te zingen dames! Dat is een G op de piano, maar door naar de Bb! Tweede snaar 1e fretje voor de bas en jaaa goedzo dat is het goede akkoord op de piano, drums er bij en jaaa die gaat goed kom op recht staan dames, deze Bb is twee maten op de gitaar ennnn G is de eerste snaar 3e fretje jaaaa heeeeel goed en we loopen deze twee zinnen en door! Okee stop maar, gaat goed he?" Shit, helemaal het koor vergeten! "Ga maar even door jongens ik ben zo terug." Rennend naar de aula waar iedereen lekker aan het zingen is op begeleiding van de pianist. Mooi, dat gaat goed. Terug. Snaar kapot. Shit. Oh ik mag niet vloeken. AAAAAH.
Het viel allemaal wel mee hoor, maar het is was wel even werken. Pauze afgelopen, Thomas was imiddels al terug. H3 zat al in de klas op me te wachten en op de keyboards te rammen. Nee, ik wil geen H3. Die lopen helemaal over mij heen. Deze les ging ook totaal niet. Vorige week hebben we ze een gospel opdracht gegeven. Een leerlingen boekje met daarin de achtergrond van gospel, de kenmerken van gospel en de opdracht zelf: Schrijf een eigen gospellied. De opdracht was totaal niet duidelijk vorige week dus ik dacht deze keer, ik ga het nu gewoon voorbereidend nog veel beter uit leggen. Bleken ze het allemaal al bijna af te hebben. Natuurlijk fantastisch, maar ik heb niks voorbereid op 'af hebben'. Eh, ga maar met diegene die de akkoorden speelt uit je groepje oefenen. Dit is gewoon veel te vaag. Het lukt me niet. Ik krijg vragen als 'Deze opdracht vind ik achterlijk, waarom doen we dit?" Dat doet pijn aan m'n hart jongens, hier hebben Thomas en ik heel hard aan gewerkt! Dat zeg ik natuurlijk niet. Maar ik kan ze moeilijk overtuigen dat het wel leuk is. "Mevrouw ik kan niet zingen dus ik ga niet zingen." Dat ga je wel. "Nee, u kunt me niet dwingen." Hm. Nee. Inderdaad. Ik heb gewoon geen antwoorden op hun vragen of opmerkingen. Of hoeft dat helemaal niet? Jawel, ik ga ze niet klakkeloos negeren. (Ik heb in ieder geval niet gezegd "Ik kan ook niet zingen, maar ik doe het ook!" Suzan!)
Okee, daar kwam Caroline al aangelopen en de les was bijna voorbij. Aan de ene kant hebben ze goed gewerkt, maar ook totaal niet. Vaak niks aan het doen. Observatie van Caroline de laatste 5 minuten:
"Leuk dat je alleen bent begonnen met de les, goed hoor!"
"Maar, waar was je, fysiek? Ik 'zag' je niet"
"Echt strenger zijn, zelfverzekerder. Ze nemen je niet altijd serieus."
Ik begreep in de eerste instantie niet dat ze zei dat ik er niet was. Tot we over de VMBO2 klas gingen hebben die ik het laatste uur les heb gegeven, wat tot nu toe alleen nog maar heel goed is gegaan. "Je staat heel anders voor de VMBO2 klas dan voor H3. Je bent aanwezig, je hebt alle aandacht, ze luisteren naar je en doen wat je van ze vraagt."
Inderdaad. ik duik weg voor H3. Ik begrijp het niet, waarom doe ik dat? Ik ben niet bang voor ze. Of wel? Bah. VMBO2 is zo veel veiliger, zo'n grote afstand. Terwijl H3 maar een jaartje ouder is dan zij zijn. Maarja, H3, daar heb ik zelf ook in gezeten. Misschien is dat het wel, ik wil er te graag weer bij horen. Ik maak domme opmerkingen, zij stellen vragen wat ik mezelf ook wel eens afvraag, zij gedragen zich hoe ik me gedroeg. Of, nog steeds gedraag. Eigenlijk. Bah bah.
Volgende week nieuwe ronde, nieuwe kansen.
woensdag 11 november 2009
zaterdag 3 oktober 2009
30/9/2009
Ik moet inmiddels jaartallen achter de data-namen van mijn blogs zetten. Jeetje wat gaat de tijd snel. Maargoed, zoals jullie allemaal inmiddels weten hebben Thomas en ik een gereformeerde school aangeboden gekregen in Rotterdam. Ik had mijn lange zwarte rok al uit de kast gehaald (die trouwens heel hip is) om niet helemaal als atheïst daar over te komen na de voorafgaande mailtjes.
Maar, wat is dat een leuke school! We hadden met Caroline afgesproken in de lerarenkamer en we kregen meteen allemaal projectjes naar ons toe geschoven. Ik begeleid een vmbo2 bandje en Thomas heeft vanaf volgende week een schoolkoortje. Aankomende woensdag gaan we naar een moderne dans show met havo3 en er worden nog zooo veel meer workshops, shows, optredens en noem maar op georganiseerd door Caroline! Echt heeel gaaf.
Toen kregen we een rondleidinkje door het muziekgedeelte van de school. Ze hebben een aansluitende grote aula waar kinderen niet in de pauze mogen komen, maar wat echt voor optredens is etc. Er staat daar ook een grote mooie vleugel in het midden van het podium.
In het lokaal hangen allemaal posters van bekende artiesten. Ook een hele grote van Room Eleven met al die handtekeningen, dat had Caroline even geregeld met Arrien, haha! Handig zo, die connecties. Een stuk of 7 gitaren, redelijk wat keyboards, nog een piano in het klaslokaal maar die was samen met de bas bij feedback in reparatie en 2 drumstellen (1 akoestisch). Dan daarachter nog een opberg gedeelte en daar weer achter een studio met een vet drumstel en een keyboard en een elektrische piano en een mengpaneel etc. Echt een heeeerlijke uitrusting!
Het is zo'n groot verschil met de vorige stage. Hier wordt van alles georganiseerd, we worden volgende week meteen meegenomen naar een show, Thomas en ik hebben ongeveer een fotoshoot gehad met de gitaar en het drumstel dat we in het nieuwsboekje (dacht ik) komen zodat de andere docenten weten dat we de muziek stagiaires zijn. En er is een hele leuke uitgekomen, dus zodra ik die heb zal ik die snel plaatsen hier.
Oh, dan moet ik wel nog er even bij kwijt dat ik voor het eerst een vmbo2 klasje heb meegemaakt. Suzan zegt wel eens "Ach, de leerlingen hingen in ieder geval niet in de gordijnen dus dat heb je heel erg goed gedaan!". Nou, letterlijk. Ze hingen in de gordijnen, gooiden met pennen, scholden elkaar uit, sloopten nog net niet alles, en waren echt echt HEEL brutaal. Voor het eerst herkende ik mezelf niet in een leerling die niet meewerkte. Dus ik ben benieuwd! Ik heb er in ieder geval heel veel zin in ;)
Maar, wat is dat een leuke school! We hadden met Caroline afgesproken in de lerarenkamer en we kregen meteen allemaal projectjes naar ons toe geschoven. Ik begeleid een vmbo2 bandje en Thomas heeft vanaf volgende week een schoolkoortje. Aankomende woensdag gaan we naar een moderne dans show met havo3 en er worden nog zooo veel meer workshops, shows, optredens en noem maar op georganiseerd door Caroline! Echt heeel gaaf.
Toen kregen we een rondleidinkje door het muziekgedeelte van de school. Ze hebben een aansluitende grote aula waar kinderen niet in de pauze mogen komen, maar wat echt voor optredens is etc. Er staat daar ook een grote mooie vleugel in het midden van het podium.
In het lokaal hangen allemaal posters van bekende artiesten. Ook een hele grote van Room Eleven met al die handtekeningen, dat had Caroline even geregeld met Arrien, haha! Handig zo, die connecties. Een stuk of 7 gitaren, redelijk wat keyboards, nog een piano in het klaslokaal maar die was samen met de bas bij feedback in reparatie en 2 drumstellen (1 akoestisch). Dan daarachter nog een opberg gedeelte en daar weer achter een studio met een vet drumstel en een keyboard en een elektrische piano en een mengpaneel etc. Echt een heeeerlijke uitrusting!
Het is zo'n groot verschil met de vorige stage. Hier wordt van alles georganiseerd, we worden volgende week meteen meegenomen naar een show, Thomas en ik hebben ongeveer een fotoshoot gehad met de gitaar en het drumstel dat we in het nieuwsboekje (dacht ik) komen zodat de andere docenten weten dat we de muziek stagiaires zijn. En er is een hele leuke uitgekomen, dus zodra ik die heb zal ik die snel plaatsen hier.
Oh, dan moet ik wel nog er even bij kwijt dat ik voor het eerst een vmbo2 klasje heb meegemaakt. Suzan zegt wel eens "Ach, de leerlingen hingen in ieder geval niet in de gordijnen dus dat heb je heel erg goed gedaan!". Nou, letterlijk. Ze hingen in de gordijnen, gooiden met pennen, scholden elkaar uit, sloopten nog net niet alles, en waren echt echt HEEL brutaal. Voor het eerst herkende ik mezelf niet in een leerling die niet meewerkte. Dus ik ben benieuwd! Ik heb er in ieder geval heel veel zin in ;)
maandag 1 juni 2009
Column
Afgelopen najaar ben ik overgehaald om mee te gaan naar de Arena in Amsterdam om een voetbal wedstrijd tussen Ajax en een onbeduidend provincie clubje te bekijken. Ik ben absoluut geen voetbal liefhebber, maar mezelf aanpassen doe ik graag.
Ik zat daar rustig op mijn stoel tot dat ik plotseling ‘The second waltz” hoor, afkomstig van een suite van Dmitri Sjostakovitsj. Ik hoorde mezelf nog zeggen: “Leuk, klassieke muziek hier in de arena..” tot dat ik achter mij supporters mee hoorde lallen. Ik keek achterom en zag witte Ajax vlaggetjes op de driekwartsmaat van links naar rechts zwaaien. Ja, zo kan het natuurlijk. Want als je het mij vraagt, zijn klassieke concerten ook gewoon elitair, duur, en moeilijk. Het publiek is hoogopgeleid; één kaartje kost evenveel als een weekend EuroDisney en zoals jurist Philip de Roos dat zegt, als een klassiek concert een drankje was, dan was het single malt whisky: Drank die je moet leren drinken.
Neem een voorbeeld aan André Rieu. Rieu pakt klassieke muziek bewust anders aan. Zijn concerten zijn als een bacardi breezer: Je zintuigen begrijpen de smaak meteen. Zijn klassieke muziek is toegankelijk en betaalbaar. Je bent welkom in T-shirt en slippers; kaartjes kosten niet meer dan kaartjes voor een voetbalwedstrijd; en je mag zoveel lachen, klappen en joelen als je wil. Zijn concerten zijn dan ook een doorslaand succes. Waar symfonieorkesten verlies lijden, maakt André winst.
Dan nog wat. Ik hoor vaak mensen zeggen dat klassieke muziek nooit zou zijn bedoeld voor volle stadions met meeklappend volk. Maar volgens mij vergeten zij dat concerten in de tijd van Mozart meer leken op de vrolijke janboel van Rieu, dan op de steriele ernst van onze hedendaagse concerten. Wat klassiek is, is modern bepaald.
Ik zat daar rustig op mijn stoel tot dat ik plotseling ‘The second waltz” hoor, afkomstig van een suite van Dmitri Sjostakovitsj. Ik hoorde mezelf nog zeggen: “Leuk, klassieke muziek hier in de arena..” tot dat ik achter mij supporters mee hoorde lallen. Ik keek achterom en zag witte Ajax vlaggetjes op de driekwartsmaat van links naar rechts zwaaien. Ja, zo kan het natuurlijk. Want als je het mij vraagt, zijn klassieke concerten ook gewoon elitair, duur, en moeilijk. Het publiek is hoogopgeleid; één kaartje kost evenveel als een weekend EuroDisney en zoals jurist Philip de Roos dat zegt, als een klassiek concert een drankje was, dan was het single malt whisky: Drank die je moet leren drinken.
Neem een voorbeeld aan André Rieu. Rieu pakt klassieke muziek bewust anders aan. Zijn concerten zijn als een bacardi breezer: Je zintuigen begrijpen de smaak meteen. Zijn klassieke muziek is toegankelijk en betaalbaar. Je bent welkom in T-shirt en slippers; kaartjes kosten niet meer dan kaartjes voor een voetbalwedstrijd; en je mag zoveel lachen, klappen en joelen als je wil. Zijn concerten zijn dan ook een doorslaand succes. Waar symfonieorkesten verlies lijden, maakt André winst.
Dan nog wat. Ik hoor vaak mensen zeggen dat klassieke muziek nooit zou zijn bedoeld voor volle stadions met meeklappend volk. Maar volgens mij vergeten zij dat concerten in de tijd van Mozart meer leken op de vrolijke janboel van Rieu, dan op de steriele ernst van onze hedendaagse concerten. Wat klassiek is, is modern bepaald.
Geschreven naar aanleiding van de stelling:
"Wat klassiek is, is modern bepaald."
Artikelen:
- Hans Abbing, ‘Die stijve sfeer maakt klassieke concerten onnodig zwaar’
NRC Handelsblad, 2 februari 2009
- Martijn Hermens, 'Andre Rieu-trein dendert vrolijk door'
De Gelderlander, 18 december 2008
zaterdag 30 mei 2009
Essay
Muziek in het voortgezet onderwijs.
Ik, als vervelende puber op mijn middelbare school, had altijd onenigheid met mijn muziekdocent. Ik moet toegeven, zo’n onaardige man was het ook weer niet. Hij was zeer muzikaal, een goede dirigent voor het schoolorkest en organiseerde fantastische open podia. Maar pedagogisch verantwoord kon ik hem niet noemen. De manier waarop hij ons, de leerlingen, benaderde ging mij soms iets te kort door de bocht. Zou hij mij in die jaren anders benaderd hebben zou ik wellicht meer opgestoken hebben van de inhoud van zijn lessen. Ik wil hier mee zeggen dat ik de kick miste bij deze man. Door hem besloot ik toelating te gaan doen voor docent muziek om het lesgeven in de muziek te verbeteren.
.. Misschien moet ik dan eerst wat weten over het ontstaan van het muziekonderwijs. En wie heeft dit allemaal bedacht?
Wat een toeval is het, dat ik een essay moet schrijven over de drie kernachtige begrippen van het muziekonderwijs: Je kan er veel over te weten komen, je kan muziek maken of je kan er een kick van krijgen. Kennis, kunde of kick dus. Zo kom ik nog eens achter al mijn vragen.
Laten we eerst een korte historische schets maken van het muziekonderwijs. Hoe is het ontstaan? Want muziekonderwijs is volgens mij net zo oud als muziek zelf. In de late middeleeuwen stond muziekonderwijs gelijk aan een opleiding in het kerkkoor. Bij de Renaissance kwam de wereldse muziek meer tot ontwikkeling. Pas na de tweede wereldoorlog kwamen er muzieklessen op school: Het muziekuurtje voor de kleuters. Maar voor deze tijd waren er nog, zoals Job ter Steege ze noemt, de aartsvaders: Willem Gehrels en Ad Heerkens.
Gehrels leefde van 30 november 1885 tot 3 juni 1971 en was een Nederlandse muziekpedagoog, onderwijzer en violist. Ook was hij een van de initiatoren van de studie schoolmuziek op de nederlandse conervatoria. Maar hij is vooral bekend geworden door het oprichtingen van zijn volksmuziekschool in 1931, waar onze artikel-held ter Steege tien jaar leerling bij is geweest. Hier zorgde Gehrels er voor dat het idee dat muzikaliteit niet in de hoeveelheid geld wat je bezit zit, zoals wat ze bij de Renaissance wel het geval was. Zijn belangrijkste pedagogische uitganspunt is dat kinderen allereerst muziek moeten leren beleven in groepsverband. Bijvoorkeur door samen te zingen en muziek te maken. Gehrels vond ook de kennis van de Europese muziekcultuur van groot belang, daarbij hoort ook de historische kennis. Dus, zoals je kunt lezen, legt Gehrels de nadruk op de kunde en de kennis!
Ard Heerkend leefde een generatie later, van 1913 tot 1985. Bij het woord kennis sloot Heerkens zich volledig aan, maar dan net op een andere manier. Heerkens vond het belangrijker dat de kennis van het muzikaal-maatschappelijk engagement plaats vond. Oftewel, hij wilde dat kinderen het verband tussen muziek en maatschappij leerden begrijpen. Hij stelde dat de wereld van het kind uitgangspunt moest zijn om muziek te maken en te beleven: vrije expressie. Het ging Ad Heerkens meer om de kick.
Tot zo ver de grondleggers van onze toekomst. We moeten namelijk gauw beginnen aan de omslag in 1971. Wat voor de popmuziek de jaren zestig zijn (lees: magisch), dat zijn de jaren zeventig voor het muziekonderwijs. De belangrijkste voorbeelden die ter Steege meldt:
- Er kwam emancipatie van de popmuziek
- Muziek als examenvak
- Grafische notatie van muziek
- Muziek als maatschappelijk verschijnsel (In de laatste veertien levensjaren van Heerkens zijn wens toch in vervulling gegaan?)
- Transformatie van muziek naar andere vormen.
- De studie schoolmuziek is een goede brede opleiding geworden
- In het voortgezet onderwijs komen steeds meer bekwame muziekdocenten terecht.
Maar door de economische recessie in de jaren ’80 moest toenmalige minister Deetman van onderwijs door middel van bezuinigingen studie schoolmuziek steeds meer verarmen. Maar in 1985 was muziek als examenvak niet vreemd, popmuziek kreeg een serieuze plek en in de jaren ’90 kwamen de bekende methodes om les te geven. Het onderwijs leek er eindelijk beter op te woorden.
Even terug naar mijn inleiding over, volgens mijn puberale brein, niet pedagogisch verantwoordelijke muziekdocent. Zijn kort door de bocht zijn heeft mij het idee gegeven dat ik zonder zijn hulp mezelf heb ontwikkeld.
Maar dat is grappig. Op het moment dat ik het idee heb dat ik mezelf ontwikkel en hij daar geen steentje aan bij heeft gedragen doet hij het eigenlijk pedagogisch heel sterk. Hij heeft me laten blijken dat ik het helemaal zelf heb gedaan. Want als je pubers een stukje weerstand laat voelen moet je een kundige zijn om te bedenken of je die puber laat prikkelen of juist de faalangst kant op laat gaan. En zoals ik in mijn inleiding al eindigde met “door hem besloot ik toelating te gaan doen voor docent muziek om een steentje bij te dragen tot het verbeteren van de wereld” bedoel ik daar, nu ik zelf docent muziek studeer en met een glimlach naar mijn middelbare school periode terug kan kijken, mee: Door zijn kennis en kunde heb ik een dikke kick gekregen.
Zou ik het nou ook daadwerkelijk anders gaan les geven als hij het deed? Ik vind het toch een geinig idee dat ik pas na dit essay geschreven te hebben er achter ben gekomen dat ik het helemaal niet op een andere manier ga doen. Als ik de kunde beschik om op deze manier les te geven aan mensen a la Anna, dan ben ik duidelijk voor alle drie de K's.
Ik kan niet wachten tot ik ze alle drie kan toepassen in mijn lessen.
Woorden:
1032
Bronnen:
Reader -> Job ter Steege
Blog van al mijn klasgenoten.
Ik, als vervelende puber op mijn middelbare school, had altijd onenigheid met mijn muziekdocent. Ik moet toegeven, zo’n onaardige man was het ook weer niet. Hij was zeer muzikaal, een goede dirigent voor het schoolorkest en organiseerde fantastische open podia. Maar pedagogisch verantwoord kon ik hem niet noemen. De manier waarop hij ons, de leerlingen, benaderde ging mij soms iets te kort door de bocht. Zou hij mij in die jaren anders benaderd hebben zou ik wellicht meer opgestoken hebben van de inhoud van zijn lessen. Ik wil hier mee zeggen dat ik de kick miste bij deze man. Door hem besloot ik toelating te gaan doen voor docent muziek om het lesgeven in de muziek te verbeteren.
.. Misschien moet ik dan eerst wat weten over het ontstaan van het muziekonderwijs. En wie heeft dit allemaal bedacht?
Wat een toeval is het, dat ik een essay moet schrijven over de drie kernachtige begrippen van het muziekonderwijs: Je kan er veel over te weten komen, je kan muziek maken of je kan er een kick van krijgen. Kennis, kunde of kick dus. Zo kom ik nog eens achter al mijn vragen.
Laten we eerst een korte historische schets maken van het muziekonderwijs. Hoe is het ontstaan? Want muziekonderwijs is volgens mij net zo oud als muziek zelf. In de late middeleeuwen stond muziekonderwijs gelijk aan een opleiding in het kerkkoor. Bij de Renaissance kwam de wereldse muziek meer tot ontwikkeling. Pas na de tweede wereldoorlog kwamen er muzieklessen op school: Het muziekuurtje voor de kleuters. Maar voor deze tijd waren er nog, zoals Job ter Steege ze noemt, de aartsvaders: Willem Gehrels en Ad Heerkens.
Gehrels leefde van 30 november 1885 tot 3 juni 1971 en was een Nederlandse muziekpedagoog, onderwijzer en violist. Ook was hij een van de initiatoren van de studie schoolmuziek op de nederlandse conervatoria. Maar hij is vooral bekend geworden door het oprichtingen van zijn volksmuziekschool in 1931, waar onze artikel-held ter Steege tien jaar leerling bij is geweest. Hier zorgde Gehrels er voor dat het idee dat muzikaliteit niet in de hoeveelheid geld wat je bezit zit, zoals wat ze bij de Renaissance wel het geval was. Zijn belangrijkste pedagogische uitganspunt is dat kinderen allereerst muziek moeten leren beleven in groepsverband. Bijvoorkeur door samen te zingen en muziek te maken. Gehrels vond ook de kennis van de Europese muziekcultuur van groot belang, daarbij hoort ook de historische kennis. Dus, zoals je kunt lezen, legt Gehrels de nadruk op de kunde en de kennis!
Ard Heerkend leefde een generatie later, van 1913 tot 1985. Bij het woord kennis sloot Heerkens zich volledig aan, maar dan net op een andere manier. Heerkens vond het belangrijker dat de kennis van het muzikaal-maatschappelijk engagement plaats vond. Oftewel, hij wilde dat kinderen het verband tussen muziek en maatschappij leerden begrijpen. Hij stelde dat de wereld van het kind uitgangspunt moest zijn om muziek te maken en te beleven: vrije expressie. Het ging Ad Heerkens meer om de kick.
Tot zo ver de grondleggers van onze toekomst. We moeten namelijk gauw beginnen aan de omslag in 1971. Wat voor de popmuziek de jaren zestig zijn (lees: magisch), dat zijn de jaren zeventig voor het muziekonderwijs. De belangrijkste voorbeelden die ter Steege meldt:
- Er kwam emancipatie van de popmuziek
- Muziek als examenvak
- Grafische notatie van muziek
- Muziek als maatschappelijk verschijnsel (In de laatste veertien levensjaren van Heerkens zijn wens toch in vervulling gegaan?)
- Transformatie van muziek naar andere vormen.
- De studie schoolmuziek is een goede brede opleiding geworden
- In het voortgezet onderwijs komen steeds meer bekwame muziekdocenten terecht.
Maar door de economische recessie in de jaren ’80 moest toenmalige minister Deetman van onderwijs door middel van bezuinigingen studie schoolmuziek steeds meer verarmen. Maar in 1985 was muziek als examenvak niet vreemd, popmuziek kreeg een serieuze plek en in de jaren ’90 kwamen de bekende methodes om les te geven. Het onderwijs leek er eindelijk beter op te woorden.
Even terug naar mijn inleiding over, volgens mijn puberale brein, niet pedagogisch verantwoordelijke muziekdocent. Zijn kort door de bocht zijn heeft mij het idee gegeven dat ik zonder zijn hulp mezelf heb ontwikkeld.
Maar dat is grappig. Op het moment dat ik het idee heb dat ik mezelf ontwikkel en hij daar geen steentje aan bij heeft gedragen doet hij het eigenlijk pedagogisch heel sterk. Hij heeft me laten blijken dat ik het helemaal zelf heb gedaan. Want als je pubers een stukje weerstand laat voelen moet je een kundige zijn om te bedenken of je die puber laat prikkelen of juist de faalangst kant op laat gaan. En zoals ik in mijn inleiding al eindigde met “door hem besloot ik toelating te gaan doen voor docent muziek om een steentje bij te dragen tot het verbeteren van de wereld” bedoel ik daar, nu ik zelf docent muziek studeer en met een glimlach naar mijn middelbare school periode terug kan kijken, mee: Door zijn kennis en kunde heb ik een dikke kick gekregen.
Zou ik het nou ook daadwerkelijk anders gaan les geven als hij het deed? Ik vind het toch een geinig idee dat ik pas na dit essay geschreven te hebben er achter ben gekomen dat ik het helemaal niet op een andere manier ga doen. Als ik de kunde beschik om op deze manier les te geven aan mensen a la Anna, dan ben ik duidelijk voor alle drie de K's.
Ik kan niet wachten tot ik ze alle drie kan toepassen in mijn lessen.
Woorden:
1032
Bronnen:
Reader -> Job ter Steege
Blog van al mijn klasgenoten.
zaterdag 23 mei 2009
20/5
Vandaag alleen brugklas. Janneke en ik hadden besloten de les door tweeen te splitsen, ik zou met ze inzingen en Janneke de canon Anytime you need a calipso met ze zingen.
Succesmomentje:
Ik begon de les met "Jongens, dit is het teken dat jullie moeten stoppen met mij... napraten!". De klas keek me raar aan, tot dat er een jongetje riep: "napraten!!". Heel goed. Zo ging ik nog eventjes door. De klas deed netjes mee in koor. Op een gegeven moment ging ik over tot uitadem-oefeningen wat ze ook allemaal netjes na deden. Toen ik het teken deed was iedereen stil. YES!
Mindersuccesmomentje:
De rest van de tijd. Mijn god. Waar is Dirk als je 'm nodig hebt? Ik had hem nog helemaal niet gezien. Ik wilde nog even de klas wat laten zingen voordat ze aan de canon begonnen, maar de helft vertikte het en de andere zongen wel maar keken niet heel erg vrolijk. Janneke ging me helpen, maar rustiger werden ze er niet van. Op een gegeven moment riep een jongetje: "Waarom doen we dit? We kunnen net zo goed een tussenuur hebben!!" Eh.. ja, good point? Nee Anna zet het uit je hoofd, dit is leuk hoor je me!!! Ik heb het genegeerd. Wat moet ik daar nou op zeggen? "Nou, jongeman, het is goed om verplicht plezier te hebben waar ik duidelijk van merk dat jullie daar nogal moeite mee hebben!". Nee, dat zei ik niet hoor.
Janneke en ik kwamen nogal met een dip uit deze les. Dirk kwam ook zijn gezicht even laten zien.
"En? Hoe ging het?"
Slecht.
"Ja.. Komt misschien ook wel omdat ik er natuurlijk bijna heel de les niet was!"
Misschien moet u dan proberen om er een les wel te zijn..
"Maar jullie moeten ook leren hoe het is om alleen voor een klas te staan!"
Hopelijk, ECHT hopelijk, gaat het woensdag helemaal goed komen als Suzan een kijkje komt nemen.
Succesmomentje:
Ik begon de les met "Jongens, dit is het teken dat jullie moeten stoppen met mij... napraten!". De klas keek me raar aan, tot dat er een jongetje riep: "napraten!!". Heel goed. Zo ging ik nog eventjes door. De klas deed netjes mee in koor. Op een gegeven moment ging ik over tot uitadem-oefeningen wat ze ook allemaal netjes na deden. Toen ik het teken deed was iedereen stil. YES!
Mindersuccesmomentje:
De rest van de tijd. Mijn god. Waar is Dirk als je 'm nodig hebt? Ik had hem nog helemaal niet gezien. Ik wilde nog even de klas wat laten zingen voordat ze aan de canon begonnen, maar de helft vertikte het en de andere zongen wel maar keken niet heel erg vrolijk. Janneke ging me helpen, maar rustiger werden ze er niet van. Op een gegeven moment riep een jongetje: "Waarom doen we dit? We kunnen net zo goed een tussenuur hebben!!" Eh.. ja, good point? Nee Anna zet het uit je hoofd, dit is leuk hoor je me!!! Ik heb het genegeerd. Wat moet ik daar nou op zeggen? "Nou, jongeman, het is goed om verplicht plezier te hebben waar ik duidelijk van merk dat jullie daar nogal moeite mee hebben!". Nee, dat zei ik niet hoor.
Janneke en ik kwamen nogal met een dip uit deze les. Dirk kwam ook zijn gezicht even laten zien.
"En? Hoe ging het?"
Slecht.
"Ja.. Komt misschien ook wel omdat ik er natuurlijk bijna heel de les niet was!"
Misschien moet u dan proberen om er een les wel te zijn..
"Maar jullie moeten ook leren hoe het is om alleen voor een klas te staan!"
Hopelijk, ECHT hopelijk, gaat het woensdag helemaal goed komen als Suzan een kijkje komt nemen.
13/05
Vandaag kwam Christian bij ons kijken. Omdat Janneke nog een project had af te ronden bij de havo 3'ers besloten we dat ik weer de brugklas les zou geven en Janneke de twee H3 klassen aan het werk zou zetten.
De week hiervoor had Dirk zelf de brugklas les gegeven, hij heeft een speelstuk met de kinderen gedaan. Ik was hier niet bij, maar het scheen erg in de smaak te vallen! Ik besloot het kort te herhalen en de solo's van het speelstukje in groepjes tegelijk te laten spelen waar ze nog even oefentijd voor hadden.
Succesmomentje: Aan het eind van de les kwam er een autistisch jongetje op me af of hij nog even alle solo's met mijn begeleiding samen mocht spelen omdat hij zo goed had geoefend!
Minder succes: Ik schreeuwde door de muziek heen welke solo ze nu moesten spelen, maar dan steeds net iets te laat waardoor de kinderen het allemaal op een gegeven moment echt niet meer bij konden houden. Ik trouwens ook niet, ik speelde af en toe de verkeerde begeleiding mee waardoor ook de halve klas zat van: Huh?!
Beoordeling Christian:
Inhoud les: voldoende.
"Je neemt de les over van Dirk, wat je goed doet."
Verzorging materiaal: voldoende.
"Methode."
Organisatie: zwak/voldoende.
"Denk voor een volgende keer goed na wat handig is: afstand, groepen, piano.." (Ik zat achter de piano te begeleiden waardoor ik eigenlijk niet echt iedereen in het zicht had. Ik had beter iemand uit de klas kunnen vragen die eventueel piano kon spelen of Janneke! Helemaal niet over nagedacht.)
Instructie: zwak.
"Zorg voor duidelijkheid door zelf rust uit te stralen!" (Hier ging het het grootste gedeelte over bij het reflecteren met Christian. De kinderen werden druk van mij, ik werd druk van de kinderen. Anna, ff rustig nou!!)
Omgang met de groep: voldoende.
"Je staat er als docent en hebt plezier."
Muzikaliteit: voldoende.
"Prima."
Reflectie: voldoende.
"Je kan zelf goed aangeven hoe het gaat."
De les was dan misschien een rommeltje, maar wel een leuk rommeltje.
De week hiervoor had Dirk zelf de brugklas les gegeven, hij heeft een speelstuk met de kinderen gedaan. Ik was hier niet bij, maar het scheen erg in de smaak te vallen! Ik besloot het kort te herhalen en de solo's van het speelstukje in groepjes tegelijk te laten spelen waar ze nog even oefentijd voor hadden.
Succesmomentje: Aan het eind van de les kwam er een autistisch jongetje op me af of hij nog even alle solo's met mijn begeleiding samen mocht spelen omdat hij zo goed had geoefend!
Minder succes: Ik schreeuwde door de muziek heen welke solo ze nu moesten spelen, maar dan steeds net iets te laat waardoor de kinderen het allemaal op een gegeven moment echt niet meer bij konden houden. Ik trouwens ook niet, ik speelde af en toe de verkeerde begeleiding mee waardoor ook de halve klas zat van: Huh?!
Beoordeling Christian:
Inhoud les: voldoende.
"Je neemt de les over van Dirk, wat je goed doet."
Verzorging materiaal: voldoende.
"Methode."
Organisatie: zwak/voldoende.
"Denk voor een volgende keer goed na wat handig is: afstand, groepen, piano.." (Ik zat achter de piano te begeleiden waardoor ik eigenlijk niet echt iedereen in het zicht had. Ik had beter iemand uit de klas kunnen vragen die eventueel piano kon spelen of Janneke! Helemaal niet over nagedacht.)
Instructie: zwak.
"Zorg voor duidelijkheid door zelf rust uit te stralen!" (Hier ging het het grootste gedeelte over bij het reflecteren met Christian. De kinderen werden druk van mij, ik werd druk van de kinderen. Anna, ff rustig nou!!)
Omgang met de groep: voldoende.
"Je staat er als docent en hebt plezier."
Muzikaliteit: voldoende.
"Prima."
Reflectie: voldoende.
"Je kan zelf goed aangeven hoe het gaat."
De les was dan misschien een rommeltje, maar wel een leuk rommeltje.
donderdag 23 april 2009
22-04
Vandaag geen les gegeven omdat ik ziek was. Toch naar stage gegaan, want van kijken en mee helpen leer je ook veel.
Janneke gaf de rap les aan havo 3. Ik kwam te laat binnen omdat mijn trein vertraagd was. Het eerste wat ik zag was een klas die stil aan het luisteren was naar Janneke! Deze klas had ik alleen nog maar aan een project zien werken van Dirk, 4 speellessen achter elkaar. Maar dit beviel me wel! Janneke had veel in de gaten, het zag er goed uit!
Op een gegeven moment kreeg de klas de opdracht een eigen rap te schrijven. In tegenstelling tot de klas die Janneke daarna nog zou geven, gingen ze meteen aan het werk zonder gezucht of gesteun.
De volgende H3 klas hebben we voor het eerst gezien. Ze kwamen binnen met al meteen schreeuwend: "Gaan we zingen meneer? We willen zingen!" Ik denk: Hm, interesting. Ik: "Ik wil de volgende keer wel met jullie zingen, wat willen jullie zingen?" Meisje: "Maakt me niets uit!". Nou, mooi. Is dat ook meteen geregeld. Is makkelijker om over deze grote angst van mij heen te komen. :).
Goed. Janneke begon met haar les. Er zaten gelijk wat mensen te klieren en niet op te letten, waardoor Janneke iemand na een paar keer gewaarschuwd en boos aangekeken te hebben (Wow, en wat kan ze kijken!) naar een ander plekje in de klas heeft gezet. Dit was een goede zet, want de onrust was meteen verdwenen tijdens het uitleggen.
Toen moest de klas de rap in groepjes gaan verzinnen. Een meisje: "PFFFF WAAR SLAAT DIT OP?! ECHT JEEEEEEZUUUUSSSSS, ZIT IK OOK NOG BIJ HEM IN HET GROEPJE GAAADVER JEEEZUS." (Wat een heerlijke klas!!!).
Succesmomentjes van Janneke:
- Die jongen ergens anders neer zetten.
- Een meisje die zat te klieren te vragen wat er nou eigenlijk allemaal gezegd is.
- Consequent gebleven in het vinger op steken.
Tips (Waar ik trouwens een vraag voor jullie heb)
Janneke (en ik trouwens ook) hebben onwijs last van onze stem na zo'n les geven. Ik ben gewoon schor en Janneke gaat anders praten, aan het eind van elke zin om hoog, haha. En we hebben er op gelet, en als ze gewoon tegen ons praat dan doet ze dat namelijk niet.
Enige tips?
Janneke gaf de rap les aan havo 3. Ik kwam te laat binnen omdat mijn trein vertraagd was. Het eerste wat ik zag was een klas die stil aan het luisteren was naar Janneke! Deze klas had ik alleen nog maar aan een project zien werken van Dirk, 4 speellessen achter elkaar. Maar dit beviel me wel! Janneke had veel in de gaten, het zag er goed uit!
Op een gegeven moment kreeg de klas de opdracht een eigen rap te schrijven. In tegenstelling tot de klas die Janneke daarna nog zou geven, gingen ze meteen aan het werk zonder gezucht of gesteun.
De volgende H3 klas hebben we voor het eerst gezien. Ze kwamen binnen met al meteen schreeuwend: "Gaan we zingen meneer? We willen zingen!" Ik denk: Hm, interesting. Ik: "Ik wil de volgende keer wel met jullie zingen, wat willen jullie zingen?" Meisje: "Maakt me niets uit!". Nou, mooi. Is dat ook meteen geregeld. Is makkelijker om over deze grote angst van mij heen te komen. :).
Goed. Janneke begon met haar les. Er zaten gelijk wat mensen te klieren en niet op te letten, waardoor Janneke iemand na een paar keer gewaarschuwd en boos aangekeken te hebben (Wow, en wat kan ze kijken!) naar een ander plekje in de klas heeft gezet. Dit was een goede zet, want de onrust was meteen verdwenen tijdens het uitleggen.
Toen moest de klas de rap in groepjes gaan verzinnen. Een meisje: "PFFFF WAAR SLAAT DIT OP?! ECHT JEEEEEEZUUUUSSSSS, ZIT IK OOK NOG BIJ HEM IN HET GROEPJE GAAADVER JEEEZUS." (Wat een heerlijke klas!!!).
Succesmomentjes van Janneke:
- Die jongen ergens anders neer zetten.
- Een meisje die zat te klieren te vragen wat er nou eigenlijk allemaal gezegd is.
- Consequent gebleven in het vinger op steken.
Tips (Waar ik trouwens een vraag voor jullie heb)
Janneke (en ik trouwens ook) hebben onwijs last van onze stem na zo'n les geven. Ik ben gewoon schor en Janneke gaat anders praten, aan het eind van elke zin om hoog, haha. En we hebben er op gelet, en als ze gewoon tegen ons praat dan doet ze dat namelijk niet.
Enige tips?
Abonneren op:
Posts (Atom)
